Saturday, March 29, 2008

المكنه طلعت قماش


قليلة جدا اللحظات اللى بتحس فيها ان مجهودك و تعبك و شقاك بيجيبوا نتيجه .العكس هو اللى بيحصل غالبا و يمكن لأن طبيعة عملى مافيهاش نتائج مباشره لكن مع بناتى و مع اشتراكهم فى فريق السباحه و ذهابى و مجيئى يوميا فى المواصلات و شايلين عدة السباحه و القعده و المراقبه لحين انتهاء التمرين مع متابعة ردود افعال الكابتن و من حولى -دول حكايه تانيه كل ام محتاجه قصه لوحدها- و من ثم الأستحمام و تسريح الشعر و لم الحاجات من شباشب لمايوهات و المبلول فى كيس و الناشف فى كيس و اللى نص نص فى كيس و اكل السندوتشات اللى قعدت اجهزها قبل النزول فى ساعه و طبعا لازم انضف قبل ما انزل و الا ارجع الاقى الدنيا تضرب تقلب و الرجوع فى المواصلات مرة اخرى مع قرف التاكسيات و اشتراطاتهم و بلطجة الميكروباصات و بعدين المذاكرة فى السريع السريع و النوم هلكانه ثم معاودة الكرة مرة اخرى ....الكلام ده بيحصل فى الشتا فى عز البرد و المطره و فى الصيف فى عز الحر و فى عز الرطوبه و الشمس بيحصل الساعه 6 الصبح و الناس نيام و الساعه 10 بالليل و الناس نايمه و متغطيه ......طبعا الزيارات العائليه قلت بل كادت تنعدم و الشغل و الترقيات نسيتها تماما و الأكل المسبك و الطبيخ و الذى منه نسيناه تماما كل ده فى سبيل اليوم الموعود .....يوم البطوله .....
و اخيرا و بعد كل ده جاء يوم البطوله جوزى اخد اجازة و استأذنا من الأمتحانات فى المدرسه و اعدينا العده من اكل و عصير و لبس و مايوهات كتيييييييييييييير واحد للتسخين و التانى احتياطى و ايشى نضارات و بونيهات و برانس و مراتب و شنطه سفر ما اخدتش زيها لما روحت الحج ....المهم كأننا رايحين الأوليمبياد و كل ده و اعصابنا و اعصاب البنات مشدوده و بعد ده كله استغرق الأمر 40 ثانيه هى مدة السباحه 50 متر و طبعا لا جبنا ميداليه ولا حاجه لكن ماهى الا ثوانى حطمنا فيها رقمنا السابق -باقول رقمنا و كأنى انا و بنتى كنا بنعوم مع بعض- و حققنا مركز احسن شويه فى الفريق رغم اننا ولا اخدنا دروس خصوصيه زى الباقيين ولا جيم ولا حاجه ....يعنى بالمختصر المفيد رقم مش بطال لكن بالرغم من كده كنت سعيده جدا ان مجهودى ماراحش هدر و ندمت انى ما اشتركتش فى سباقات اكتر ...... .......بجد لحظات السعاده فى حياتنا قليله لكن بتفرق بجد ........بعد التعب ده حسيت ان الموضوع يستاهل و عذرت الأمهات اللى كنت باشوفهم مع اولادهم الكبار و اللى اشتركوا فى بطولات قبلنا و كنت باستغرب ايه اللى مصبرهم على التعب ده و ليه مش بيسيبوا الموضوع ده لحاجات اهم و كنت اوصمهم بقله العقل اما انا فلى عذرى انا داخله الموضوع تجربه لحد اول بطوله و بعدها يا فكيك...............دلوقتى لأ الموضوع مختلف انا دلوقتى مستعده لدورة جديده من اللف و الدوران و الهلكه و المواصلات و التضحيه بالشغل و بالزيارات العائليه و بأكل المحشى و بكل متع الحياه و كله يهون فى سبيل ان الحلوة تتكلم و تطلع قماش

4 comments:

Yasser_best said...

أنت أم رائعة

لكل إنسان منا هدف يحب تحقيقه وحلم يتطلع إليه. أنت تخليت عن أحلامك لأنك وجدت في تفوق بناتك فرصة لتحقيق أحلامك

هنيئا لك بهن.. هنيئا لك بهن

مش فاهمه said...

الأخ الكريم ياسر
شكرا على زيارتك تقريبا انت الوحيد اللى بتشجعنى على الكتابه ......
موضوع تحقيق الأحلام فى الأولاد ده بيشغلنى جدا اكيد هم لهم احلامهم و ممكن تختلف عن اختياراتى لهم و اكيد ارهاقى و مجهودى احيانا بيترجم لنوع من المن عليهم و السؤال الأهم لو انا حققت احلامى الخاصه بعيدا عنهم هل كان ده حايريح الجميع ولا كان ممكن يعتبر نوع من الأنانيه مش عارفه و مش فاهمه ...........بجد الموضوع ده عايز موضوع لوحده
شكرا مرة تانيه

koko said...

مبروك يا مش فاهمة .. احلى حاجه فى الدنيا هى فرحتى بولادى و تفوقهم و شطارتهم و حلاوتهم .. فخر كده ممزوج بسعاده و راحه .. برافو عليكى

مش فاهمه said...

عزيزتى koko
نورتى البلوج و الله و هو مهوى كده بس انا سعيده جدا و الله و باين على مدونتك جميله انتظرينى هناك